Loslaten door verbinden

De zomervakantie is voor de meesten van ons een heerlijk tijd om te ontspannen, om uit te rusten en om samen te zijn met onze dierbaren. Ik geniet altijd intens van deze fijne periode. 

Daarnaast staat de zomervakantie voor mij ook ieder jaar weer in het teken van loslaten, het loslaten van mijn dochter die drie weken op vakantie gaat met haar vader. En ondanks dat ik het hen beiden zo gun en mee kan genieten met hun plezier, doet het ook pijn in mijn hart wanneer ik haar zie vertrekken.
Ik krijg regelmatig de vraag van andere moeders hoe ik hiermee omga. Hoe kan ik zolang mijn dochter missen en oprecht blij voor haar en haar vader zijn? Hoe kan ik zelf helemaal genieten van mijn eigen vakantie als zij niet bij me is? 
Mijn dochter is inmiddels 11 jaar en gelukkig heb ik door de jaren heen mijn weg gevonden in dit loslaten. De weg van zelfcompassie.

Wanneer ik afscheid van mijn dochter moet nemen, dan wil ik uiteraard blij voor haar zijn. Eerlijk gezegd lukt me dat amper op het moment zelf, omdat de pijn die ik van binnen voel vele malen groter is dan de blijdschap voor haar en haar vader. 
Ik kan dan afleiding zoeken en voorbij gaan aan dit nare gevoel, maar door ervaring weet ik dat ik er dan later wel mee geconfronteerd ga worden. Tegenwoordig kies ik er bewust voor om doelgericht naar binnen te keren. Ik verbind me met mezelf en laat al het gevoel toe wat er te voelen is, hoe pijnlijk dit ook aanvoelt. Ik verbind me met het gevoel van het verlangen om mijn dochter bij me te houden, met het verdriet, met het gemis en ook het jaloerse gevoel. Ik ervaar een scherpte in mijn hart en een hardheid in mijn buik, ik ervaar onrust in mijn lijf en een intern verscheurd gevoel. Ik laat het toe en de tranen komen. Ik laat het toe zolang het nodig is, zodat dit gevoel alle ruimte krijgt. Ik ervaar het gevoel in mijn lichaam en geef het een plek. Ik leg mijn handen op mijn hart en buik, daar waar de pijn op dat moment het meest voelbaar is. Ik adem naar deze gebieden toe, om het te voorzien van frisse en nieuwe energie. En ik troost mezelf met vriendelijke woorden, zoals een ouder een kind gerust stelt.
Het pijnlijke gevoel wordt langzaam maar zeker zachter, het is er nog wel, maar de scherpe kantjes zijn eraf. Het mag er zijn, want ik ben nou eenmaal een moeder die haar dochter mist. En daarnaast is er nu ruimte ontstaan. Ruimte om oprecht mee te genieten met mijn dochter en haar vader, die samen drie weken fijn op vakantie zijn.
 

Dit klinkt misschien allemaal wat zwaar en dramatisch. Op dat moment voelt dat ook even zo, maar alleen voor dat ene moment. Het echt doorvoelen van wat er op dat moment is, helpt me om uiteindelijk te verzachten.
Voor mij is dit zelfcompassie. De moed hebben om me echt te openen voor de pijn die ik ervaar in het moment. Niet met het doel om er vanaf te komen, maar met de intentie van toelaten, om het te voelen, te doorleven en vrij te geven. Zodat er uiteindelijk ook ruimte ontstaat voor iets anders.

Hoe vaak gaan we niet voorbij aan moeilijke emoties? We houden ons sterk, zetten onze schouders eronder en gaan door. We negeren het lastige gevoel waarmee we geconfronteerd worden en kroppen het op. Al lijkt dit in eerste instantie de beste oplossing, erg heilzaam is het uiteindelijk niet.

Zelfcompassie vraagt moed en daadkracht om je te openen voor de moeilijkheden in je leven, in plaats van afsluiten. Zelfcompassie vraagt tijd en mildheid voor jezelf, in plaats van hardheid en doorgaan zonder stoppen. 
Zelfcompassie is in ieder van ons aanwezig, alleen is het soms wat op de achtergrond geraakt. We zijn het verleerd door onze opvoeding, door alles wat we hebben meegemaakt in ons leven of gewoonweg door de snelheid van het dagelijks bestaan. Zelfcompassie heeft echter een verzachtende en helende werking. Het is voor iedereen heilzaam en beschikbaar, wanneer je je herinnert om stil te staan en je te openen voor dat wat er is.

Hoe ga jij om met moeilijkheden in jouw leven? En wat betekent zelfcompassie voor jou? Laat een reactie achter hieronder, ik kan vast nog wat van je leren!

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Mieke (donderdag, 09 augustus 2018 18:46)

    Mooi voorbeeld Dorien over hoe je compassie toe kan passen in de praktijk.
    Inspirerend.

  • #2

    Ina Alberts (donderdag, 09 augustus 2018 19:54)

    Hoi Dorien,
    wat een mooi en herkenbaar verhaal, ook heel dapper om zo jouw emotie te tonen.
    diep respect. Je hebt gelijk compassie zit in ons allemaal.

  • #3

    Sylvia Sevenich (donderdag, 09 augustus 2018 20:22)

    Helder en moedig illustreert je zelcompassie. Jouw groei in liefdevol moederschap met kunnen loslaten daarin is een toonbeeld van compassie.